Vandaag na school zat ik op mijn hurken in de hoek van de tuin te kijken hoe opa de schommeltouwen verwisselde. Die schommel, tussen de cederbomen vastgebonden met ureumzakken en plastic touwen, is al zeven jaar bij mij.
Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik erop zat, op mijn tenen moest staan om de grond te bereiken. Opa's handen waren groot en warm; met een zacht duwtje vulde de wind mijn kleine bloemenrokje. "Hoger!" schreeuwde ik, terwijl ik de touwen stevig vasthield en zag hoe de grond beneden dichtbij en ver weg leek, alsof ik op een vliegende boot reed. Destijds had ik altijd het gevoel dat als ik hoog genoeg zwaaide, ik de suikerspin kon aanraken die verborgen was in de wolken.
Later maakten de schommeltouwen diepe groeven in de boomstammen, zodat mijn voeten stevig de grond konden raken. Op een zomeravond draaide ik me heen en weer terwijl ik opa hoorde praten over de Steelpan, waarbij mijn rok tegen de met dauw- bedekte cederbladeren streek, en voelde me koel en verfrissend. Plotseling realiseerde ik me dat de houten plank die ooit geduwd moest worden om te bewegen, nu met een zachte duw de lucht in kon worden gelanceerd.
Nadat ik vandaag de touwen had verwisseld, ging ik er alleen op zitten. De ondergaande zon wierp een lange schaduw, als een dunne harpsnaar. Ik sloot mijn ogen en zwaaide naar het hoogste punt, terwijl ik de wind in mijn oor hoorde fluisteren: "Kijk, je kunt nu alleen vliegen." De boog van de schommel herbergt het geheim van het groeien van een kind dat geduwd moest worden tot een tiener die zijn eigen ritme kan bepalen.
Toen ik landde, zag ik dat de touwsporen op de boomstam dieper waren geworden. Die door de tijd versleten sporen waren in feite gedichten die in de kindertijd waren geschreven.